NAKAHA

Can deriz.. Canım deriz..
Onun iyiliği için; sırtını sıvazlamak yerine her hatasında yüzüne vururuz..
Vururuz ki kimselerin söylemediğini en yakını söylesin ona ki daha az acısın..
Hatalarını başkalarına karşı savunuruz örtpas ederiz incinmesin gururu diye..
Onun yerine , en uzaklarının yerine , biz uyarırız onu..
…Yapmaması gerekenin üstüne gider hatta sıkarız ama iyiliği için..
Kötülüğüne dair hiçbir art niyet taşımadan düşüncelerimizde..
Kendimizden önce ona çabalarız..
‘İdare etmek’ deyimini en çok onun için kullanırız..
Kullanırız ki zor durumda kalmasın..
Mutluluğunda uzakta kalır, onun mutlu olmasını gülümseyerek karşılarken; ağladığında hiç çekinmeden omuz uzatırız..
Teselliyi başka kollarda arayıp istemediğinde bile, belki yüzsüzlükle yinede yanında oluruz..
Bizde insanız ve bizde kırılırız..
Ama cahilliğine verir, aklının hovardalığına verir susarız..
Bir adıım önde hisseder kendini senden daha iyidir ya..
Bunada ses çıkarmaz o böyle mutluysa deriz..
Canı sıkkınken bize bağırmasına bizi terslemesine sesimiz çıkmaz yine..
Vefalı olalım diye..
Kardeştir çünkü..
Candır.. Canındır..
Sonra birgün kardeşin bildiğin hani derler ya eskiler..
Konuşmayıp dinlediğin , ağlayıp sakındığın..
Öyle bir ters gelirki sana..
Ve öyle bir damarından bulur ki seni..
Kırılırız dediklerin ufacık kalır yanında..
Bu defa susulucak gibi değildir..
Yinede kardeş dersin ama..
Sonra bir kez daha ve bir kez daha..
Artık incinmişsindir..
Ve hani seninde bir şeyler gücüne gitmiştir..
Yaptıklarını başına kalkmak gibi değilde bunca fedakarlığı nasıl unutur derdine susamayıp söylersin bunca zaman onun yanında kimse yokken senin olduğunu..
Ve sonuç bu ya ;
Oda güler buna ve sen olmasaydında olurdu der..
Ve bu hepsindende ağır gelir işte..
Kızarsın ama ona değil yinede..
Kendine ; Belkide ben hatalıyım diye..
Sana yapman gereken tek şey kalır ve yaparsın..
Sessizce köşene çekilirsin ve izlersin artık olan biteni..
Bazen için gider dayanamazsın çünkü görürsün sen olmadan idare edemediğini..
Ama yinede o böyle istiyor ya dersin durdurursun kendini..
Bazen onada kızarsın sizi şu duruma getirdi diye..
Ama uzun sürmez kendine olan kızgınlığın ağır basar çünkü..
Artık hayatın onun hayatı olduğunu kabullenmen gerekir ve sessiz köşenden onun için mutluluk dilersin..
İşte can dediğin canım dediğin bunu yapar sana..
Ama sen yinede denildiği gibi mutluluk dilersin sadece mutluluk..
Ne bir beddua nede bir ah..
Canın dediklerin bunu yapar ya , seninde dilin varmaz artık kardeş demeye bir başkasına..

Büşra SARIKAYA